بازی های جهان باز

بازی های جهان باز برام جذابیتی ندارند . به سرعت برایم کسل کننده می شوند . دوست دارم محیط بازی از لحاظ بصری به واقعیت نزدیک تر شود ولی دوست ندارم فرم بازی مثل زندگی واقعی باشد . چطور ؟ خب یک بازی جهان باز بازی کنید تا بفهمید منظور من چیست . 

بازی اسنایپر قوست وریور 3 نمونه یکی از این نوع بازی هاست البته این بازی به معنای واقعی جهان باز نیست . ولی این بازی جذابیت زیادی برای من نداشت و این عدم جذابیت فقط بخاطر این مشکل نبود و بازی مشکلات جدی تری هم داشت .سه نقشه در انی بازی وجود دارد و در هر نقشه مناطق مختلفی هستن که در دست خلاف کار ها هستند . گاه یک روستا در دست خلاف کاراست و گاه ساختمانی در دل جنگل آنها حتی کنترل سدی نیز در دستشان است ! باز بدین شکل است که بخش داستانی در دست تو نیست و یکی پس از دیگری مراحل آزاد می شوند و تو آرم به پیش می روی . اما ماموریت های فرعی در نقشه و به طبع در جهان باز بازی پخش است و تو میتوانی به راحتی با ماشینی که در اختیارت است به جای جای منطقه نقشه ( که منطقه ای از یکی از کشورهای روسی زبان است ) سفر کنی و آن ماموریت های فرعی انجام بدی . خب همین که اختیار به دست تو می افتد زیاد برایم جالب نیست ! ظاهرا این اختیار عمل نباید چیز بدی باشد و شاید واقعا هم چیز بدی نباشد . اما من از بازی انتظار دارم که مرا در مسیری خطی از شروع به سمت پایان ببرد . جهان بازی باید با جان واقی فرق کند وگرنه بلایی که سر تکنولوژی سه بعدی تلوزیون افتاد ممکن است بر سر این شکل از بازی ها بیاید .تکنولوژی سه بعدی مشکلات متعددی داشت و یکی از آنها این بود که تو انتظار نداری وقتی پنجره ای را رو به بیرون می گشایی چیزی از بیرون به داخل بیاید . نهایت هوا وارد و خارج شود ! تلوزیون حکم پنجره خانه های ما را دارد و ما انتظار بیرون آمدن چیزی از درونشان را نداریم .

بازی هم به نظرم چنین است . از بازی انتظار ندارم دنیای واقعی من را جز به جز تقلید کند انتظار ندارم که قوانین راهنمایی رانندگی دقیقا وقتی در بازی سوار ماشین هستم رعایت شود ، بازی های سیمیلاتور هم البته وجود دارند و سبکی از بازی هستند ! و بازی که سیمیلاتور نیست نباید حتا به سیملاتور نزدیک شود شود . اولین بازی که به این سبک بازی کردم و البته تمامش نکردم Prototype بود . چندی پیش بعد سال ها فاصله دوباره نصبش کردم و باز هم نیمه کاره رهایش کردم