چای خانه

آسمان این روزه های شهر من رنگ تزویر است . از محله های فقیر این شهر صداهای گوش خراشی از نای بلند گوهای فرسوده بلند میشود که کلماتی را در قالب جملاتی بی معنی شده پراکنده میکنند . ناله هایی که حتا دیگر سوزناک هم نیستند .

شهر بوی چای میدهد و در هر خیابان سه چهار چای خانه موقتی باز شده که از دم غروب شروع به پخش چای در لیوان های پلاستیکی میکنند . چند چای بوی پلاستیک گرفته در سینی روی پیشخان سیاه آمادست و چند نفری نیز در همان اطراف مشغول چای خوردن هستند . انسان های سیاه پوش چای ندیده ای که با وضعی تاسف بار لیوان ها نازک داغ چای را در دست گرفته اند و فوت کنان محتوای آن را هرت میکشند .