افغانستان

تفسیری از خودم می نویسم و نمیدونم تا چه حد درسته یا درجه چندمیه یا چقدر غیر اخلاقی میتونه باشه . اخلاق بسیار مقوله پیچیده ای هستش و در طول تاریخ پیچش های فراوان و گاهی متضاد داشته .

افغانستان بیش از صد سال است که با جنگ و صلاح گرم آشناست تاریخ جدیدش همیشه با جنگ بوده با انگلیس ، با روس و سپس آمریکا . نسل اندر نسل با سلاح زاده میشوند و با سلاح هم می میرند . انفجار ، چهار تا موشک و خمپاره بیست سی نفر مرگ و میر روزانه یا حالا هفتگی و ماهانه با اسلحه چیز عادی هستش . اگر فردا هر کشوری اعلان جنگ به افغانستان بده هیچ افغانی نمیگه چرا ،میگه به سلامتی انشالله ! غذا حاضر کن زن ! فرهنگی که در این صد صدو پنجاه سال در مردم افغانستان نهادینه شده عادت به جنگ و تبعاتشه . صدای گلوله و خمپاره و موشک همیشه در گوش یک افغانی هستش و کشته شدن در جنگ اتفاقیست عادی . همیشگی بودن این جنگ و مرگ و میر، و منطقه ای بودن ترسی که ایجاد میکنه رمز عادی شدنش هستش . ممکنه ولایتی درگیر جنگ بشه و کشته بده بعد تا چند ماه درگیری نباشه و جنگ به سراغ ولایت دیگه بره در این شرایط هیچ وقت ترس عمومی نمیشه و عنصر ترس به وحشتی که تا عمق وجود تک تک افراد بره و تسخیرشون کنه تجلی پیدا نمیکنه و بدین شکل در نبود وحشتی ویرانگر کل افغانستان به آرامی با کنار اومدنش باهاش واکسینه میشه .

در مورد ژاپن به نوعی دیگه این موضوع صادقه . نمیشه راحت در مرود ژاپن قضاوت کرد. اطلاعات خودم در مورد فرهنگش و شرایط روحی و روانی حاکم بر ژاپن تقریبا هیچه . حداقل در مورد جنگ جهانی دوم میشه گفت که میکشتند و کشته میشدند و اگه جنگ سالیان سال ادامه پیدا می کرد تا آخرین نفر کشته میشدند ولی جنگ تمام پیدا نمیکرد . برای افغانستان هم همینطور بود .

چیزی که ژاپنو متوقف کرد بمب اتمی بود . تخریب و کشتار در سطحی وسیع در زمانی بسیار کم . اتفاقی که در جمعیت زیاد و آنی ایجاد ترس و وحشتی فلج کننده کرد . وگرنه چیزی که ژاپن و مخصوصا افغانستان همیشه باهاش آشنا بوده موشک و بمب و خمپاره هستش . برای همین هیچ وقت از جنگ نمی ترسند چون همیشه جنگ بوده . همیشه موشک و بمب بوده که رو سرشون بباره و همیشه همسایه و فامیلی بوده که یا در جنگ کشته بشه و یا از عواقبش کشته بشه . چنین کشوریو که با جنگ به دنیا اومده نمیشه ترسوند و چون نمی ترسه شکستم نمیخوره و چون همیشه در جنگ بوده چیزی هم برای از دست دادن نداره . نه در بحث انسانی چیزی برای از دست دادن داره ( همیشه در خانواده برادر و خواهر و پسر خاله و کسی هستش که کشته شده باشه) و هم در بحث مادی چیزی برای از دست دادن ندارند. زیر ساختی که همیشه نابود شده و برای همین نابود شدن های همیشگی هستش که تمایلی برای ساخت هم نبوده . همیشه جنگ بوده و همیشه خرابی .

خب نظر من اینه راه کار تسلیم شدن چنین کشورهایی دوباره میگم تخریب و کشتار در سطح وسیع در زمان کم و ایجاد وحشتی عمومی هستش . افغانستان نیاز به بمب هسته ای داره . کشورهای دیگه ای در این منطقه هستند که به شدت همانند ژاپن نیازمندند پذیرای بمب اتم باشند . نه اینکه دو تا موشک بزنند به یه شهر کوچک و بعد بروند نه . برای آرامش و رهایی جهان و حتا خودشان از شرشان نیاز داریم که چهار تا F35 به موشک هسته ای مجهز شوند وب بروند بالاسرشون .